Ταξιδιώτικες Ιστορίες

Ταξιδιώτικες Ιστορίες

Cuba: la storia [day 2]

Και είναι που προσπαθείς να φερθείς φυσιολογικά. Που θέλεις να είσαι ο εαυτός σου, αλλά να μην χάσεις και τίποτα απ’ την αίσθηση του ταξιδιού. Αφήνεις όλα τα πράγματα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και για λίγο ξαπλώνεις. Αφήνεσαι στην κούραση απ’ την πολύωρη πτήση και λες από μέσα σου: «ας ξαπλώσω λίγο, δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς μόλις ήρθα. Έχω τόσο χρόνο μετά για να χαθώ στην πόλη».

Τα ίδια μαξιλάρια, σεντόνια και η θέα απ’ το δωμάτιο στον όροφο. Κλιματισμός και ζεστό νερό με πίεση στο μπάνιο. Αλλάζεις και γίνεσαι πάλι άνθρωπος. Αυτός ο ίδιος που ήρθες. Προς το παρόν ίδιος.

Ανοίγεις πρόχειρα τον χάρτη απ’ το ξενοδοχείο και θυμάσαι το χαμόγελο της νεαρής κουβανής στην υποδοχή. Τον τρόπο που σε κοίταξε, τα μακριά της δάχτυλα όταν σου έδωσε τον χάρτη και την προσπάθειά της να σου μιλήσει στα αγγλικά, με προφορά ισπανική. Χαμογελάς και κοιτάς τον χάρτη. Σκέφτεσαι ότι πολύ εύκολα θα μπορούσες να τον χάσεις και να χρειαστείς έναν ακόμα. Μια ακόμα επικοινωνία μαζί της, να αποτυπώσεις για τα καλά το χρώμα απ’ το δέρμα της και τα καταπράσινα μάτια.

Κρύβεις τον χάρτη καλά στη βαλίτσα σου και με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι βγαίνεις απ’ το δωμάτιο. Τοποθετείς τα γυαλιά ηλίου ψηλά στο κεφάλι σου και πατάς το κουμπί του ισογείου.

Η βάρδια στην υποδοχή έχει αλλάξει και εσύ είσαι πλέον χωρίς χάρτη. Κοιτάς πρόχειρα τον χώρο, αλλά δεν εντοπίζεις το χρώμα των ματιών της. Βγαίνεις έξω στη ζωή της Αβάνας και κατεβάζεις τα γυαλιά σου. Η μηχανή σού γλιστρά.

κλικ…

Cuba: la storia [day 1]